Hey. Ik ben Joke
Ik kijk naar wat verborgen is,
wat niet uitgesproken wordt,
wat diepgeworteld leeft.
Mijn drijfveer?
Om te vertalen wat zich laat zien,
wat zich laat voelen,
wat ruimte wil.
Mijn hele leven voelde ik dat er onder de oppervlakte meer speelde dan wat zichtbaar was.
Tijdens een retreat nam ik deel aan een familieopstelling. En ik stond met verstomming geslagen.
Ik zag hoe een veld zich ontvouwde.
Hoe mensen een plek kregen.
Hoe die rol bij hen resoneerde.
Prachtig om te zien. Impactvol. En vooral: helend.
Daar, op een zonnig eiland in Spanje, werd er een zaadje geplant.
Al had ik toen nog geen idee wat er zou volgen.
Het liet me niet los.
Ik liet het ook niet los.
Ik móest hier iets mee, maar wat?
Na heel wat overdenken.
Schreef ik me in voor een opleiding familieopstellingen.
Mijn puzzelstukjes vielen in elkaar. Mijn drijfveer werd duidelijk.
Elf jaar lang werkte ik als advocate in het familierecht: in scheidingen en ouderschapsplannen.
En al die tijd voelde ik:
als partners kan je scheiden,
als ouders niet.
Dit aanvoelen kreeg bedding.
In de opleiding Familieopstellingen.
In de opleiding tot familiaal bemiddelaar.
In elke systemische en energetische verdieping die volgde.
Mijn systeem wist het altijd al: er speelt meer onder de oppervlakte van het nu
Wat niet gezien wordt, blijft zich herhalen.
Tot iemand durft kijken.
En zo ontstond Drijfveer.
Ik geloof dat we allemaal een innerlijke kracht hebben die ons leidt en inspireert.
De onomkeerbare oorsprong van mijn drijfveer
Toen ik nog maar nét achttien was, scheurde mijn leven in twee. Mijn enige broer overleed. Er was mijn jeugd mét hem, en mijn volwassen leven dat begon zonder hem.
Verlies breekt iets open wat woorden vaak niet kunnen dragen.
De rauwe onderstroom van het leven. Afscheid nemen.
Van mensen, van momenten en identiteiten.
Intussen voelt rouw vertrouwd voor mij.
Ik verweef het in mijn werk.
Ik verweef hem in mijn werk.
In mijn leven – als zelfstandig naamwoord én als werkwoord.
Mijn broer verliezen, liet me bloot achter; afgestript van alles wat tot dan als vanzelfsprekend was. Het liet me met knikkende knieën en tranen over mijn wangen voelen: Leef. Leef voluit.
Soms vraag ik me af, of ik nog gewoon 'zus' ben zonder broer. Of ben ik dan 'zus zonder broer'?
Volg je goesting en je vuur.
Krachtig en kwetsbaar. Kwetsbaar krachtig.
En andersom.
Want jouw tijd hier is kostbaar, en eindig.
Mijn krachtige kern
In chaos, zoek ik naar connectie.
Je zou kunnen zeggen dat ik vertaal, vertel en verbindt. Ik ontwar wat verknoopte, verstrikte en wat verwijtend wil bijten. Ik volg de lijnen die verstrengeld zijn geraakt. Samen schakelen we van binding (uit loyaliteit) naar verbinding (vanuit aanwezigheid). In dat proces ontstaat er ruimte. Ruimte voor jezelf, voor je dromen en voor je kracht.
Je kan immers alleen maar jouw mensen vinden, als je op komt dagen als jezelf.
“Loneliness is a sign you are in desperate need of yourself.”
— Rupi Kaur
Tussen moeder(schap) en missie
Ik ben mama van twee kleine jongens. Echte jongens-jongens: ze spelen soldaatje, bouwen met alles wat ze kunnen vinden forten en kastelen en schoppen in gelijke mate tegen elkaar als tegen heilige huisjes.
Ze laten me feilloos zien waar mijn haakjes uitsteken. Ze haken erin. Zonder pardon. Om me eraan te herinneren: het is niet aan hen, het is aan mij.
In het moederschap schuurt het. Altijd. Tussen het kind in jou en het kind dat je nu koestert. Tussen wie je bent en de moeder die in je meebeweegt.
En tegelijk is het moederschap dat reflecteert in hun kinderlijke blik een verademing. Een glimp van een herinnering aan wie ik zelf ooit ook was. Jong en onbezonnen. Aftastend en afgrenzend.
En ik geloof oprecht dat de glinster in hun ogen, glinstert in de mijne.
Wist je trouwens dat je relatie met je moeder, de moeder is van al je relaties?
Zij was jouw eerste bedding. Hoe jij je t.o.v. haar verhoudt, bepaalt hoe je je tot de ander verhoudt. En tot het leven zelf.
Da’s ook iets dat me fascineert. En mee bepaalt hoe ik moeder.
Tussen moeder en missie ligt de trekkracht van jouw oorsprong en de trekkracht van jouw richting. Tussen moeder en missie ligt een veld van bewustzijn waarin jouw verleden en jouw toekomt samenkomen. Tussen moeder en missie ligt de kern van wie jij nu bent.
Ik ben de gids die je meeneemt naar jouw eigen veld.
Hier vertaal ik.
Hier vertel ik.
Hier zie ik wat onderstroomt.
En jij verbindt de delen van jezelf weer.
Jij neemt je plek weer in.
Zodat je niet langer leeft
vanuit wat ooit nodig was,
maar vanuit wie je vandaag bent.
En wat jou vandaag drijft.
Wat in een familie niet gezien wordt, blijft vaak generaties lang bewegen. Tot iemand kijkt.
for what only appears in the roots.'
- Rumi